Όλοι μας έχουμε απογοητεύσεις, φόβους, ανεπάρκειες. Εξ αιτίας τους κτίζουμε τοίχους – αυτοεικόνας, συνηθειών, υποκρισίας – προκειμένου να κρατήσουμε αυτά τα ανεπιθύμητα συναισθήματα μακριά, προκειμένου να προστατευτούμε από το να τα νοιώσουμε. Όταν όμως κρυβόμαστε πίσω απ’ αυτούς τους τοίχους, αποκοβόμαστε από την καρδιά, και αυτή από τον κόσμο. Ακόμη κι έτσι όμως, οι απογοητεύσεις μας, οι φόβοι και οι ανεπάρκειες παραμένουν. Το ερώτημα δεν είναι αν μπορούμε να απαλλαγούμε για πάντα απ’ αυτά, γιατί δεν μπορούμε. Το πραγματικό ερώτημα είναι τι μπορούμε να μάθουμε από τη θεληματική αντιμετώπιση των πραγμάτων που δεν θέλουμε να δούμε. Κρυμμένοι με ασφάλεια πίσω από τους τοίχους μας δεν συνειδητοποιούμε το μέγεθος των τυφλών μας σημείων, και δεν μπορούμε να δούμε τη ζημιά που προκαλούμε με τις τυφλές δράσεις που προκύπτουν απ’ αυτά. Μόνο αφήνοντας τους τοίχους αυτούς να γκρεμιστούν – και συνειδητοποιώντας έτσι το μέγεθος των ματαιόδοξων προσπαθειών μας, τη μικρότητα των προσκολλήσεων μας και την ένταση της αποστροφής μας – μπορούμε να επανασυνδεθούμε με την καρδιά.
Κατά τη διάρκεια του Διαλογισμού ΖΕΝ δίνουμε την ευκαιρία στο σώμα και στον νου να καταλαγιάσουν μέσα στην ακινησία. Μέσα σ’ αυτή την ακινησία γινόμαστε το άνοιγμα που καλωσορίζει ολόκληρη τη ζωή, περιλαμβανομένων των κομματιών που δεν θέλαμε ποτέ να αντιμετωπίσουμε. Πέρα από το πόσο πολύ θέλουμε να έχουμε ευχάριστες και ιδιαίτερες εμπειρίες, το μονοπάτι του διαλογισμού έχει να κάνει με το να είμαστε πάντοτε ξύπνιοι – σε οτιδήποτε νοιώθουμε, ιδιαίτερο ή όχι. Ο Διαλογισμός ΖΕΝ δεν έχει να κάνει με την επίτευξη ευχάριστων καταστάσεων του νου ενώ καθόμαστε πάνω στο μαξιλάρι του διαλογισμού. Η ουσία του είναι να είμαστε απλά εδώ, φέρνοντας πλήρη επίγνωση στην παρούσα στιγμή. Μέσω αυτής της απλή στάσης επιτρέπουμε στους τοίχους που έχουμε ορθώσει μέσα μας να αρχίζουν να ραγίζουν, μέχρις ότου από μόνοι τους γκρεμιστούν. Από εκεί και πέρα η σχέση με τον εαυτό μας και τον κόσμο είναι μια καινούργια πραγματικότητα, χαρακτηριζόμενη από αυθεντικότητα και συμφιλίωση με την παρούσα στιγμή, με αυτή την ίδια τη ζωή.