Η ελληνική μυθολογία αφηγείται την ιστορία του Σίσυφου, βασιλιά της Κορίνθου, ο οποίος καταδικάστηκε από τους θεούς του Άδη σε αιώνια τιμωρία. Χωρίς σταματημό, θα έπρεπε να σπρώχνει έναν πάρα πολύ βαρύ βράχο μέχρι την κορυφή ενός λόφου, και όταν έφτανε εκεί, να τον αφήνει να κυλήσει και πάλι κάτω. Η προσπάθεια του ήταν να φέρει τον βράχο στην κορυφή του λόφου, μόνο και μόνο για να τον δει να κυλλά και πάλι κάτω, ξανά και ξανά, αιώνια.
Συνεχίστε την ανάγνωση του ‘Ο Σίσυφος και το βάρος της ζωής’
Σύμφωνα με μια παλιά ιστορία του Ζεν, ένας μαθητής ζήτησε από τον Δάσκαλο Ichu: «Σας παρακαλώ γράψτε για μένα κάτι γεμάτο σοφία». Ο Δάσκαλος Ichu πήρε το πινέλο του και έγραψε μια λέξη: «Προσοχή». Ο μαθητής είπε, «Αυτό είναι όλο;» Ο Δάσκαλος έγραψε, «Προσοχή, Προσοχή». Ο μαθητής ενοχλήθηκε. «Αυτό δεν μου φαίνεται ιδιαίτερα βαθύ». Σε απάντηση ο Δάσκαλος Ichu έγραψε απλά, «Προσοχή, Προσοχή, Προσοχή». Εκνευρισμένος ο μαθητής ρώτησε, «Τι σημαίνει αυτή η λέξη ‘Προσοχή’;» Ο Δάσκαλος Ichu απάντησε, «Προσοχή σημαίνει Προσοχή».
Συνεχίστε την ανάγνωση του ‘Προσοχή σημαίνει Προσοχή’
Βe a lamp unto yourself
BUDDHA
Όσο καιρό δεν έχουμε πάρει την κεντρική θέση μέσα μας, απ’ την οποία μπορούμε να παρατηρούμε, να αποδεχόμαστε και να αγκαλιάζουμε όλα τα κομμάτια της ύπαρξης μας, υποφέρουμε από έλλειψη κατεύθυνσης και εμπιστοσύνης. Δεν είναι τυχαίο ότι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο αναζητούμε έξω από εμάς την αυθεντία για την πορεία της ζωής μας, για τις επιλογές και αποφάσεις μας. Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι βρίσκουν την ευκαιρία να μας συμβουλέψουν, να μας καθοδηγήσουν, να αποδείξουν ότι ξέρουν καλύτερα από εμάς, για εμάς.
Συνεχίστε την ανάγνωση του ‘Η Αληθινή Αυθεντία’
Όλοι μας επιθυμούμε την πληρότητα. Θέλουμε να είμαστε ολόκληροι, ενοποιημένοι, θέλουμε να έχουμε την αίσθηση της πληρότητας και να απολαμβάνουμε γαλήνη στη ζωή μας. Προσπαθούμε να βρούμε το δρόμο προς της ολότητα μέσω της σκέψης μας, όμως δεν τα καταφέρνουμε. Χρειαζόμαστε κάποιον άλλο τρόπο.
Ας υποθέσουμε ότι κάνουμε ορειβασία στα βουνά και καθόμαστε δίπλα σ’ ένα ρέμα. Τι θα σήμαινε να είμαστε «πλήρεις», «ολόκληροι», αυτή τη στιγμή;
Δεν είναι λίγες οι φορές που μια μικρή φωνή μέσα μας δηλώνει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την ανεπάρκεια μας. Στην αρχή είναι δύσκολο να την αποδεχτούμε, με τον καιρό τη συνηθίζουμε τόσο πολύ, που τη θεωρούμε την αναντίρρητη πραγματικότητα μας. Το δικαίωμα μας να υπάρχουμε μέσα στον κόσμο αμφισβητείται με τον πιο ύπουλο αλλά και βίαιο τρόπο. Η απαξίωση του εαυτού μας κρύβεται κάτω από προσωπεία αδιαφορίας, ξεγνοιασιάς, σιγουριάς, άνεσης. Όλο το ανθρώπινο δράμα στο μεγαλείο του. Συνεχίστε την ανάγνωση του ‘Εσωτερική Επάρκεια’
Μοιάζουμε αρκετά με δίνες μέσα στο ποτάμι της ζωής. Καθώς το ποτάμι ή το ρέμα ρέει, μπορεί να κτυπήσει βράχους, κλαδιά, ή ανωμαλίες του εδάφους, προκαλώντας την αυτόματη εμφάνιση δινών εδώ κι εκεί. Το νερό που μπαίνει μέσα στη δίνη περνάει γρήγορα από μέσα της και ξαναενώνεται με το ποτάμι, για να ξανασυναντήσει μια άλλη δίνη και να προχωρήσει με αυτόν τον τρόπο. Παρ’ ότι για μικρά διαστήματα φαίνεται να αποτελεί ένα διακεκριμένο και ξεχωριστό γεγονός, το νερό στις δίνες είναι το ίδιο το ποτάμι. Η σταθερότητα μιας δίνης είναι απλά πρόσκαιρη. Η ενέργεια του ποταμού της ζωής δίνει μορφή στα ζωντανά πράγματα – σε μια ανθρώπινη ύπαρξη, σε μια γάτα, σε δένδρα και φυτά –, στη συνέχεια αυτό που δημιουργούσε τη δίνη μεταβάλλεται και η δίνη εξαφανίζεται, γινόμενη ένα με την ευρύτερη ροή. Η ενέργεια που συνιστούσε μια ιδιαίτερη δίνη σβήνει και το νερό προχωράει, για να πιαστεί πιθανώς και να στριφογυρίσει για μια στιγμή μέσα σε μιαν άλλη δίνη.
Συνεχίστε την ανάγνωση του ‘Δίνες και Νερά που Λιμνάζουν’
“Ποιος είναι;” ρώτησε ο Θεός.
“Είμαι εγώ.”
“Φύγε,” είπε ο Θεός …
Αργότερα …
“Ποιος είναι;” ρώτησε ο Θεός.
“Είσαι Εσύ.”
“Έλα ,” απάντησε ο Θεός.
Αυτό που συνήθως θεωρούμε ως εαυτό, έχει πολλές όψεις. Υπάρχει ο σκεπτόμενος εαυτός, ο συναισθηματικός εαυτός, και ο λειτουργικός εαυτός ο οποίος κάνει τα πράγματα. Όλοι αυτοί μαζί συνιστούν τον εαυτό μας που μπορούμε να περιγράψουμε. Δεν υπάρχει τίποτα σ’ αυτές τις περιοχές που να μην μπορούμε να το περιγράψουμε’ για παράδειγμα, μπορούμε να περιγράψουμε τη σωματική μας λειτουργία: πηγαίνουμε μια βόλτα, γυρίζουμε σπίτι και καθόμαστε. Όσον αφορά το συναίσθημα: συνήθως μπορούμε να περιγράψουμε πώς αισθανόμαστε’ όταν συγκινούμαστε ή αναστατωνόμαστε, μπορούμε να πούμε ότι τα αισθήματα μας εμφανίζονται, κορυφώνονται, και εξασθενούν σε ένταση. Μπορούμε επίσης να περιγράψουμε τις σκέψεις μας. Αυτές οι όψεις του εαυτού που μπορεί να περιγραφεί, αποτελούν τους πρωταρχικούς παράγοντες της ζωής μας: ο σκεπτόμενος εαυτός μας, ο συναισθηματικός εαυτός μας, ο λειτουργικός εαυτός μας. Συνεχίστε την ανάγνωση του ‘Ο Παρατηρητής Εαυτός’
Ο σκύλος μου δεν προβληματίζεται για το νόημα της ζωής. Μπορεί να στεναχωρηθεί αν δεν φάει το πρωινό του, αλλά δεν πρόκειται να κάθεται ανησυχώντας για το αν θα πετύχει την απελευθέρωση ή τη φώτιση. Μόλις του δοθεί λίγο φαγητό και λίγη στοργή, η ζωή του γίνεται μια χαρά. Όμως, εμείς οι άνθρωποι δεν είμαστε σαν τους σκύλους. Έχουμε έναν εγωκεντρικό νου ο οποίος μας δημιουργεί πολλά προβλήματα. Αν δεν καταφέρουμε να κατανοήσουμε το λάθος στον τρόπο που σκεφτόμαστε, η αυτό-συνείδηση μας, η οποία αποτελεί τη μέγιστη ευλογία μας, γίνεται η καταστροφή μας.
Συνεχίστε την ανάγνωση του ‘Αρχίζοντας την άσκηση του ΖΕΝ’
Ο Dogen Zenji γράφει στο Genjokoan, “Όταν ένα ψάρι κολυμπάει στον ωκεανό, δεν υπάρχουν όρια στο νερό άσχετα από το πόσο μακριά κολυμπάει, όταν ένα πουλί πετάει στον ουρανό δεν υπάρχουν όρια στον αέρα άσχετα από το πόσο μακριά πετάει.” Τι γίνεται, όμως με τη δική μας ζωή; Ζούμε άραγε με τέτοιο τρόπο, ώστε η ζωή που μας στηρίζει και μας φροντίζει κάθε στιγμή, να μην εμφανίζεται ότι θέτει όρια στη δραστηριότητα μας; Ή αντίθετα, έχοντας χάσει την αρμονική σχέση με το όλο, αισθανόμαστε περιορισμένοι, ανεπαρκείς, και κλειστοφοβικοί;
Συνεχίστε την ανάγνωση του ‘Το ΖΕΝ είναι εύκολο, το ΖΕΝ είναι δύσκολο’
Το θέμα του παρόντος άρθρου είναι πολύ ουσιαστικό για την άσκησή μας στο Ζεν: είναι το ίδιο το γεγονός της ύπαρξής μας. Αυτό, μαζί με το ερώτημα «Ποιος είμαι;», θα έπρεπε να μας απασχολούν, αλλά σπάνια το κάνουν. Περιέργως, πολύ λίγοι από μας θέτουν αυτό το ερώτημα. Είμαστε τόσο εγκλωβισμένοι στο πολυάσχολο της ζωής και των σχέσεων μας, ώστε παίρνουμε τη ζωή μας ως δεδομένη. Δεν διερωτόμαστε: «Ποιο είναι αυτό το πρόσωπο;», «Ποιος ζει αυτή τη ζωή;»
Συνεχίστε την ανάγνωση του ‘Ποιος Είμαι;’