Όλοι μας έχουμε απογοητεύσεις, φόβους, ανεπάρκειες. Εξ αιτίας τους κτίζουμε τοίχους – αυτοεικόνας, συνηθειών, υποκρισίας – προκειμένου να κρατήσουμε αυτά τα ανεπιθύμητα συναισθήματα μακριά, προκειμένου να προστατευτούμε από το να τα νοιώσουμε. Όταν όμως κρυβόμαστε πίσω απ’ αυτούς τους τοίχους, αποκοβόμαστε από την καρδιά, και αυτή από τον κόσμο. Ακόμη κι έτσι όμως, οι απογοητεύσεις μας, οι φόβοι και οι ανεπάρκειες παραμένουν. Το ερώτημα δεν είναι αν μπορούμε να απαλλαγούμε για πάντα απ’ αυτά, γιατί δεν μπορούμε. Το πραγματικό ερώτημα είναι τι μπορούμε να μάθουμε από τη θεληματική αντιμετώπιση των πραγμάτων που δεν θέλουμε να δούμε. Κρυμμένοι με ασφάλεια πίσω από τους τοίχους μας δεν συνειδητοποιούμε το μέγεθος των τυφλών μας σημείων, και δεν μπορούμε να δούμε τη ζημιά που προκαλούμε με τις τυφλές δράσεις που προκύπτουν απ’ αυτά. Μόνο αφήνοντας τους τοίχους αυτούς να γκρεμιστούν – και συνειδητοποιώντας έτσι το μέγεθος των ματαιόδοξων προσπαθειών μας, τη μικρότητα των προσκολλήσεων μας και την ένταση της αποστροφής μας – μπορούμε να επανασυνδεθούμε με την καρδιά.
Συνεχίστε την ανάγνωση του ‘Διαλογισμός ZEN’