http://www.open-mind.name

Μια Ταοϊστική ιστορία μιλάει για έναν γέρο αγρότη που δούλευε στα χωράφια του πολλά χρόνια. Μια μέρα, το άλογό του τό ΄σκασε. Όταν το έμαθαν οι γείτονες, πήγαν να τον επισκεφτούν για να του συμπαρασταθούν.
«Τι ατυχία…» είπαν με συμπάθεια.
«Ίσως…» απάντησε ο αγρότης.
Την επόμενη μέρα, το άλογο επέστρεψε, φέρνοντας μαζί του 3 ακόμα άγρια άλογα.
«Τι μεγάλη τύχη!» θαύμασαν οι γείτονες.
«Ίσως…» απάντησε ο αγρότης.
Την επόμενη μέρα, ο γιός του αγρότη προσπάθησε να καβαλήσει ένα από τα άγρια άλογα. Μα έπεσε και έσπασε το πόδι του. Γι άλλη μια φορά οι γείτονες ήρθαν να συμπαρασταθούν.
«Τι ατυχία…» είπαν και πάλι με συμπάθεια.
«Ίσως…» απάντησε ο αγρότης.
Την επόμενη μέρα, στρατιωτικοί ήρθαν στο χωριό και επιστράτευσαν όλους τους νέους, εκτός από τον γιό του αγρότη, επειδή είχε σπασμένο πόδι.
«Τι καλή τύχη!» θαύμασαν οι γείτονες.
«Ίσως…» απάντησε ο αγρότης…

http://www.open-mind.name

Στους περισσότερους ανθρώπους της Δύσης το Ζεν είναι γνωστό ως μια εσωτερική θρησκευτική παράδοση της Ανατολής. Στην πραγματικότητα, οι Γιαπωνέζοι έχουν μια πολύ πιο πρακτική άποψη για την άσκηση του Ζεν. Για τους περισσότερους θεωρείται ως μια μορφή αυτο-εκπαίδευσης, ως ένα μέσο για την επίτευξη καλύτερης σωματικής και ψυχολογικής υγείας, ως μια τέχνη με πολιτιστικό και ιστορικό βάθος. Πολλοί εξασκούνται στον διαλογισμό Ζεν απλά για να δυναμώσουν τον χαρακτήρα τους.

Όταν ένας δάσκαλος ρωτήθηκε για τους λόγους που οι άνθρωποι ασκούνται στο Ζεν, απάντησε: “Οι περισσότεροι που έρχονται εδώ είναι μαθητές που απλά νοιώθουν αναστάτωση. Επιθυμούν hara (κυριολεκτικά σημαίνει “κοιλιά” και υπονοεί την αταραξία). Υπάρχουν επίσης νευρωτικοί που έρχονται συνοδευόμενοι από συγγενείς τους και άλλοι πιο ηλικιωμένοι που νοιώθουν μέσα τους για κάποιο λόγο μπερδεμένοι. Μερικοί έρχονται απλά για την ηρεμία, άλλοι, όπως για παράδειγμα καθηγητές πανεπιστημίου γιατί δεν βρίσκουν αυτό που ψάχνουν σε άλλες θρησκείες”.

Το Ζεν δίνει έμφαση στη βιωματική πλευρά της άσκησης και όχι στη θεωρία. Ο D.T. Suzuki το θέτει ως εξής: “Όσο κι αν μπορούμε να μιλήσουμε για το νερό και να το περιγράψουμε με λεπτομέρεια, αυτό δεν το κάνει αληθινό νερό. Το ίδιο με τη φωτιά. Μιλώντας απλά γι’ αυτή δεν θα κάνει το στόμα μας να κάψει. Το να γνωρίσουμε τι σημαίνουν ισοδυναμεί με την εμπειρία της ζωντανής πραγματικότητάς τους. Ένα βιβλίο μαγειρικής δεν θα ικανοποιήσει την πείνα μας. Για να ικανοποιηθούμε θα πρέπει να έχουμε αληθινή τροφή. Όσο δεν προχωράμε πέρα από την απλή συζήτηση δεν είμαστε αληθινοί γνώστες”.

Οι τεχνικές του Ζεν είναι μάλλον εύκολο να μαθευτούν, χρειάζονται όμως συστηματική εξάσκηση προκειμένου να δώσουν την βιωματική κατανόηση και τα επιθυμητά αποτελέσματα. Το Ζαζέν (το διαλογιστικό κάθισμα) αποτελεί την ουσιαστική άσκηση για τη βίωση του Ζεν. Στην θεραπευτική όψη του Ζεν ο ασκούμενος αποβλέπει στην ανάπτυξη της συγκέντρωσης και της ψυχικής δύναμης, στη σταθερότητα του χαρακτήρα και τη βελτίωση της υγείας. Παράλληλα διευρύνεται η κατανόηση των ψυχολογικών μηχανισμών που ορίζουν τη στάση του απέναντι στη ζωή και τις καταστάσεις της καθημερινότητας. Στο αποκορύφωμά της η εξάσκηση στο Ζεν μπορεί να προσφέρει τη συνειδητοποίηση του Αληθινού Εαυτού, η οποία αποτελεί και την υπέρτατη θεραπεία για κάθε ανθρώπινη ύπαρξη.

Το Ζεν το οποίο στερείται Βουδιστικό θρησκευτικό πλαίσιο λέγεται Bonpu Zεν ή το Ζεν του “συνηθισμένου ανθρώπου της καθημερινής ζωής”, ο οποίος θέλει να βελτιώσει την υγεία του, να αποκτήσει εσωτερική γαλήνη, να καλλιεργήσει και να γνωρίσει τον εαυτό του. Είναι ένα “γυμνό” Ζεν χωρίς τις διδασκαλίες και τα τυπικά που συναντά κανείς στο παραδοσιακό Βουδιστικό Ζεν, εστιασμένο αποκλειστικά στην πρακτική του Ζαζέν και την καλλιέργεια της παρατήρησης και της προσοχής καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας. Η μη-δράση της διαδικασίας της παρατήρησης είναι συμβατή με αρκετές θεραπευτικές μεθόδους, τόσο κατευθυντικές όσο και μη κατευθυντικές. Δεν πρόκειται για μια παθητική στάση, αλλά μάλλον για μια ενεργητική επιθυμία να συναντήσουμε και να διερευνήσουμε την αισθητή εμπειρία με έναν αμερόληπτο και εντελώς ανοικτό τρόπο.

Στην Τέχνη της Ροής περιγράφουμε την όλη διαδικασία μέσα από τα παρακάτω στάδια. Πρώτα απ’ όλα, πρέπει να υπάρχει μια επιθυμία για έρευνα, να κοιτάξουμε άμεσα την αισθητή εμπειρία μας και να δούμε τι υπάρχει εκεί. Στη συνέχεια μπορούμε να αρχίσουμε να αναγνωρίζουμε τι συμβαίνει μέσα μας: “Ναι, αυτό είναι που βιώνω αυτή τη στιγμή. Νοιώθω απειλή … πόνο … θυμό”. Η αναγνώριση περιλαμβάνει τον ονοματισμό αυτού που συμβαίνει, το να δούμε πώς το νοιώθουμε στο σώμα, και το να το προσκαλέσουμε πιο δυνατά στην επίγνωσή μας. Αφού αναγνωρίσουμε τι υπάρχει εκεί, γίνεται δυνατό να το συναντήσουμε πληρέστερα επιτρέποντάς το να είναι εκεί έτσι όπως είναι.

Αυτό δεν σημαίνει να χαθούμε μέσα σε συναισθήματα ή να τα εκφράσουμε με δυναμικό τρόπο. Σημαίνει να δώσουμε στην εμπειρία μας χώρο και να της επιτρέψουμε να υπάρχει έτσι όπως είναι, βάζοντας στην άκρη κάθε τάση για έλεγχο ή κριτική της. Αυτό που συνήθως συμβαίνει είναι ή να ταυτιστούμε με το συναίσθημα (”αυτός ο φόβος είμαι εγώ”) ή να του αντισταθούμε (”αυτός ο φόβος δεν είμαι εγώ”). Αφού επιτρέψουμε στην εμπειρία μας να είναι όπως είναι, μπορούμε να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να ανοιχτεί σ’ αυτή ακόμη περισσότερο, μη διατηρώντας πια κάποια απόσταση ανάμεσα σ’ εκείνη και σ’ εμάς.

Πρόκειται για ένα πλήρες άνοιγμα στην αισθητή εμπειρία μας, γινόμενοι ένα μαζί της χωρίς καμιά προσπάθεια να βρούμε κάποιο νόημα μέσα της, ή να την επηρεάσουμε με οποιοδήποτε τρόπο. Αυτό που είναι σημαντικό στο σημείο αυτό δεν είναι τόσο πολύ το τι νοιώθουμε, αλλά η πράξη του ανοίγματός μας σ’ αυτό.

Όταν η εστίαση της επίγνωσής μας μετακινείται από ένα συναίσθημα - όπως ένα αντικείμενο ευχαρίστησης ή πόνου, αρέσκειας ή απαρέσκειας, αποδοχής ή απόρριψης - στην κατάστασης παρατήρησής του, αυτό μας επιτρέπει να ανακαλύψουμε τη σοφία που κρύβεται μέσα του, καθώς μετακινούμαστε από το βασίλειο της προσωπικότητας στον ευρύτερο χώρο της ύπαρξης. Μέσα από την παρατήρηση του θυμού μπορεί να γεννηθεί η δύναμη, μέσα από την παρατήρηση της λύπης, η συμπόνια, μέσα από την παρατήρηση του φόβου, το κουράγιο, μέσα από την παρατήρηση της κενότητας, η ειρήνη.

Συνοψίζοντας, η διαλογιστική προσέγγιση στην ψυχολογική εργασία διαφέρει από τη συμβατική θεραπεία στο ότι ασχολείται με την αποκατάσταση της παρουσίας της ύπαρξης - η οποία πετυχαίνεται με το άμεσο άνοιγμα στην εμπειρία - και όχι με την επίλυση προβλημάτων.

Εξάσκηση στο ΖΕΝ της Καθημερινής Ζωής

Στα πλαίσια της Τέχνης της Ροής, η εξάσκηση στο Διαλογισμό ΖΕΝ συνδυάζεται με την εξάσκηση στο ΖΕΝ της Καθημερινής Ζωής. Η εξάσκηση αυτή γίνεται μέσα από συγκεκριμένες ασκήσεις παρατήρησης και προσοχής, οι οποίες περιλαμβάνουν τη φυσική διάσταση - αισθήσεις, σώμα -, την ενεργειακή διάσταση - συναισθήματα - και τη νοητική διάσταση - σκέψεις, νοητικά ψυχολογικά σχήματα. Οι ασκήσεις γίνονται σε εβδομαδιαία βάση και μοιράζονται σε επίπεδα με αυξανόμενο βαθμό δυσκολίας.

http://www.open-mind.name

Βe a lamp unto yourself
BUDDHA

Όσο καιρό δεν έχουμε πάρει την κεντρική θέση μέσα μας, απ’ την οποία μπορούμε να παρατηρούμε, να αποδεχόμαστε και να αγκαλιάζουμε όλα τα κομμάτια της ύπαρξης μας, υποφέρουμε από έλλειψη κατεύθυνσης και εμπιστοσύνης. Δεν είναι τυχαίο ότι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο αναζητούμε έξω από εμάς την αυθεντία για την πορεία της ζωής μας, για τις επιλογές και αποφάσεις μας. Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι βρίσκουν την ευκαιρία να μας συμβουλέψουν, να μας καθοδηγήσουν, να αποδείξουν ότι ξέρουν καλύτερα από εμάς, για εμάς.

Είμαστε εμείς που δημιουργούμε τον χώρο και τους προσκαλούμε να έρθουν και να μας πουν τη γνώμη τους, να μας φωτίσουν στα θέματα της ζωής μας, έστω κι αν δεν είναι δικά τους. Είμαστε εμείς που ζητάμε τις συμβουλές τους, ανίκανοι να εμπιστευτούμε τη δική μας κρίση, νομίζοντας ότι οι άλλοι βλέπουν ή γνωρίζουν αυτό που εμείς έχουμε ανάγκη. Είμαστε εμείς που θέλουμε κάποιον να μας δείξει το δρόμο.

Σ’ αυτή ακριβώς την κατάσταση μέσα μας βρίσκεται και το μυστικό της υπόθεσης. Από τη μια, είναι το γεγονός ότι κανείς άλλος δεν ξέρει ποιος είναι ο καλύτερος δρόμος για μας και συνεπώς δεν μπορεί να μας δώσει κάποια απάντηση. Από την άλλη, είναι το γεγονός ότι αφού κανείς άλλος δεν ξέρει αληθινά, οι απαντήσεις πρέπει να βρεθούνε μέσα μας.

Η ζωή που ζούμε είναι η δική μας ζωή. Κανείς άλλος δεν μπορεί να ζήσει τη ζωή μας για λογαριασμό μας. Αυτή η απλή και τόσο σπουδαία αλήθεια θα έπρεπε να βρίσκεται κάθε στιγμή στη διάθεση μας, προκειμένου να μας υποδεικνύει την κατεύθυνση της αναζήτησης μας. Αναμφίβολα, ο καθένας μπορεί να προσφέρει τις συμβουλές και υποδείξεις του, ανάλογα με το τι θεωρεί καλύτερο και πιο βοηθητικό. Είναι όλες γνώμες, άλλοτε με λίγη κι άλλοτε με καθόλου σοφία. Δεν είναι παράξενο αν στο τέλος βρεθούμε περισσότερο μπερδεμένοι απ’ ό,τι στην αρχή.

Το κλειδί στη λύση του προβλήματος είναι να μπορούμε να ακούσουμε όλες αυτές τις διαφορετικές φωνές, αλλά να είμαστε εμείς που θα κάνουμε τις επιλογές. Με άλλα λόγια, να μπορούμε ακούγοντας να μην μπερδευτούμε, αλλά αγκαλιάζοντας τα όλα να διακρίνουμε τον δικό μας δρόμο, τη δική μας κατεύθυνση.
Όταν βρεθούμε μπροστά σε κάποιο αδιέξοδο και μπορέσουμε να κοιτάξουμε τι γίνεται μέσα μας, θα δούμε όλων των ειδών τις προϊδεάσεις, προκαταλήψεις, ανασφάλειες και φοβίες. Συνήθως, τα βλέπουμε όλα πιο εύκολα και καθαρά στους άλλους και όχι στον εαυτό μας. Αν μπορέσουμε, όμως, να κοιτάξουμε προσεκτικά με αυτό που στο Ζεν λέγεται “νους του αρχάριου”, έχουμε καταφέρει να διανύσουμε τον μισό δρόμο. Στον άλλο μισό, δεν θα πρέπει ούτε στιγμή να ξεχνάμε ότι είναι ο αυστηρά προσωπικός μας δρόμος. Κανείς δεν μπορεί να τον επιλέξει για μας και κανείς δεν μπορεί να τον βαδίσει για λογαριασμό μας.

Πολλοί άνθρωποι ξεκινούν την ενασχόληση τους με την πνευματική εργασία, αναζητώντας ένα άτομο, μια παράδοση, ή κάποιες ιερές γραφές που θα τους πούνε τι να κάνουν, πώς να ζήσουν, πώς να δρουν, ξαλαφρώνοντας τους από το βάρος της προσωπικής ευθύνης. Αν είναι τυχεροί και καταφέρουν να δουν την ουσία της εργασίας, θα καταλάβουν ότι η αληθινή πνευματικότητα δεν απαιτεί την εκμηδένιση και εξαφάνιση της υπευθυνότητας, αλλά τουναντίον, την πλήρη ανάπτυξη και αποδοχή της.

Η τελική απόφαση ως έκφραση αυτής της υπευθυνότητας, δεν εμποδίζει ούτε αποκλείει την έρευνα και τη συσσώρευση πληροφοριών. Όταν μας απασχολεί κάποιο πρόβλημα υγείας, είναι απόλυτα λογικό να αναζητήσουμε όσο το δυνατόν καλύτερη πληροφόρηση για τα αίτια που το προκάλεσαν, για την πιθανή του εξέλιξη και για τις μεθόδους αντιμετώπισης του. Λαμβάνοντας τα όλα υπ’ όψη, είμαστε εμείς που θα αποφασίσουμε τι πρέπει να γίνει, τι πρέπει να επιλέξουμε ή να αλλάξουμε στη ζωή μας, γιατί απλά, μπορούμε να ξέρουμε καλύτερα απ’ τον καθένα τις λεπτομέρειες αυτής της ζωής. Οι συμβουλές και οι γνώμες -ακόμη και των “ειδικών”- μπορούν να ληφθούν υπ’ όψη, μέσα όμως απ’ το δικό μας κοίταγμα, μέσα απ’ τη δική μας γνώση για τη ζωή μας.

Κάνοντας το αυτό, μαθαίνουμε να εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας όλο και περισσότερο ως την αληθινή αυθεντία. Παίρνοντας την κεντρική θέση του Παρατηρητή Εαυτού, αποκτούμε επίγνωση των σκέψεων, των αισθημάτων, των αισθήσεων, καθώς εμφανίζονται, παραμένουν για λίγο και περνούν. Μαθαίνουμε την εσωτερική μας λειτουργία, γνωρίζουμε όλον τον μηχανισμό με τον οποίο βιώνουμε κάθε στιγμή τη ζωή. Μαθαίνοντας αυτόν τον μηχανισμό, γινόμαστε οι μόνοι αληθινά και αποτελεσματικά υπεύθυνοι για τη διατήρηση του σε καλή κατάσταση.

Ωστόσο, θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε την κριτική και την αντίδραση των άλλων. Παρ’ ό,τι πρόκειται για τη δική μας ζωή, εκείνοι θα επιμένουν ότι ξέρουν καλύτερα από εμάς για εμάς. Κάθε φορά που η δική μας απόφαση δεν συμφωνεί με τις ιδέες και συνήθειες που επικρατούν, έστω κι αν πρόκειται για τη δική μας ζωή και όχι των άλλων, εκείνοι αντιδρούν. Οι άνθρωποι δεν έχουν μάθει να εμπιστεύονται τη δική τους αυθεντία, δεν βοηθήθηκαν σ’ αυτό και έχουν καταλήξει να το φοβούνται και να το εχθρεύονται όσο τίποτα άλλο. Όταν το βλέπουν σε κάποιον διπλανό, όλο το οικοδόμημα της ψεύτικης ασφάλειας της κατεστημένης κατάστασης κλονίζεται. Και μόνη αντίδραση είναι η άρνηση, η επίθεση, η κριτική.

Από την άλλη, πρέπει να μάθουμε να είμαστε ευέλικτοι, γεμάτοι εμπιστοσύνη και γεμάτοι ευγένεια και αποδοχή ακόμη και για τα λάθη μας. Η αυθεντία μας δεν είναι μια παγιωμένη κατάσταση μέσα μας, αλλά μια συνεχής διαδικασία, ένα γίγνεσθαι όλων όσων η ζωή παρουσιάζει κάθε στιγμή μπροστά μας. Ρισκάροντας να ακολουθήσουμε τη δική μας κρίση, αναλαμβάνουμε την ευθύνη του λάθους, μαθαίνουμε απ’ αυτό, μεγαλώνουμε. Δεν δίνουμε χώρο στον εσωτερικό κριτή να ευνουχίσει την οργανισμική τάση πραγμάτωσης που ξεπηδάει ορμητικά από μέσα μας, και που μπορεί μερικές φορές να οδηγήσει σε λάθη. Στην πραγματικότητα, στο χώρο της προσωπικής ανάπτυξης δεν υπάρχουν λάθη. Το μόνο λάθος είναι οτιδήποτε εμποδίζει και αναστέλλει την ανάπτυξη αυτή.

Η κεντρική θέση μέσα μας έχει πανοραμική θέα. Δεν υπάρχει κανένας τομέας της ζωής μας που να μένει εκτός. Η αληθινή αυθεντία έχει θέση στην ολότητα της ύπαρξης, σε όλες τις όψεις της και πλευρές, σ’ αυτό το ίδιο της φαινόμενο της ζωής όπως εμφανίζεται και περνάει κάθε στιγμή μέσα από την κάθε μοναδική και ανόμοια ατομικότητα. Η αληθινή αυθεντία είναι η αναπόφευκτη κατάληξη όλων μας.

Ted Bakalis 

Δεν είναι λίγες οι φορές που μια μικρή φωνή μέσα μας δηλώνει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την ανεπάρκεια μας. Στην αρχή είναι δύσκολο να την αποδεχτούμε, με τον καιρό τη συνηθίζουμε τόσο πολύ, που τη θεωρούμε την αναντίρρητη πραγματικότητα μας. Το δικαίωμα μας να υπάρχουμε μέσα στον κόσμο αμφισβητείται με τον πιο ύπουλο αλλά και βίαιο τρόπο. Η απαξίωση του εαυτού μας κρύβεται κάτω από προσωπεία αδιαφορίας, ξεγνοιασιάς, σιγουριάς, άνεσης. Όλο το ανθρώπινο δράμα στο μεγαλείο του.

Μερικές φορές, η ένταση αυτής της εσωτερικής βεβαιότητας είναι τόσο μεγάλη, που η επιφανειακή κάλυψη δεν αντέχει την πίεση. Το αίσθημα αναξιότητας πλημμυρίζει το εσωτερικό σύμπαν του νου, σκέψεις και πράξεις απόγνωσης υπερχειλίζουν τα ψυχολογικά φράγματα αυτοπροστασίας. Αφού δεν σημαίνουμε τίποτα για κανέναν, ποιος ο λόγος να παραμένουμε στη ζωή. Σκέψεις αυτοκτονίας διαπερνούν τον νου.

Τέτοιες στιγμές, διδασκαλίες σαν κι εκείνες του Βουδισμού που λένε ότι είμαστε ήδη τέλειοι όπως είμαστε, ότι έχουμε όλα όσα χρειαζόμαστε, ότι δεν υστερούμε σε τίποτα, δεν μπορούν εύκολα να σταθούν. Δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές. Είναι σχεδόν αδύνατο να δεχτούμε ότι είμαστε ήδη φωτισμένοι, ότι βρισκόμαστε εκεί ακριβώς που πρέπει να είμαστε, ότι δεν χρειάζεται να πάμε πουθενά ή να κάνουμε κάτι. Μας φαίνεται σαν κακόγουστο αστείο. Αν ήταν αλήθεια, γιατί δεν το βιώνουμε; Γιατί δεν αισθανόμαστε φωτισμένοι; Γιατί υποφέρουμε; Γιατί πρέπει να προσπαθήσουμε να αποκαλύψουμε τη σοφία που βρίσκεται βαθιά καλυμμένη μέσα μας;

Τα ερωτήματα εύλογα, η αντίδραση αναμενόμενη, ακόμη και ο θυμός έχει τη θέση του. Ωστόσο, ακόμη και σ’ αυτή την ιδιαίτερα έντονη και οδυνηρή κατάσταση, υπάρχει η δυνατότητα να ανοιχτεί ένα παράθυρο με θέα στον καθαρό ουρανό. Στην πραγματικότητα, το παράθυρο είναι πάντα εκεί, αλλά θα πρέπει να απομακρύνουμε όλες τις σκόνες που κάνουν τη θέα μέσα απ’ αυτό αδύνατη. Δηλώνουμε την πρόθεση μας να δούμε μέσα απ’ το παράθυρο αυτό όταν δεν παραδινόμαστε στα αισθήματα αναξιότητας και απελπισίας. Όταν αναζητούμε την αλήθεια, όταν ανοιγόμαστε στα καλέσματα της ζωής, όταν ανταποκρινόμαστε στα αιτήματα για βοήθεια. Η σκόνη που έχει συσσωρευτεί είναι πολύ, και η δική μας προσπάθεια πρέπει να είναι μεγάλη και γεμάτη υπομονή.

Ένας παλιός, δοκιμασμένος, και αποτελεσματικός τρόπος για το καθάρισμα του παραθύρου μέσα μας, είναι ο διαλογισμός. Δεν είναι ο μόνος. Το να μπορούμε να γελάμε με τη ζωή, τον εαυτό μας, και τους άλλους, είναι επίσης μεγάλη βοήθεια. Η πολύ σοβαρότητα στην εσωτερική στάση, δείχνει αδυναμία να προσεγγίσουμε τη ζωή με την ελαστικότητα που της αρμόζει. Δείχνει ότι δεν έχουμε βρει τον τρόπο να την ακολουθούμε στα παιχνιδίσματα που κάνει καθώς ρέει.

Το να δουλεύουμε με τους άλλους, και για τους άλλους, βοηθάει επίσης πολύ. Το να ζούμε κάνοντας κάθε στιγμή εκείνο που η ζωή φέρνει μπροστά μας, το να καταβάλουμε τις πιο ειλικρινείς προσπάθειες σε κάθε τι που αναλαμβάνουμε, όλα τους βοηθούν στο καθάρισμα του παράθυρου απ’ τη σκόνη.

Στην εποχή μας, και ειδικά στον κόσμο της Δύσης, η έλλειψη αυτο-εκτίμησης τείνει να γίνει το κυρίαρχο χαρακτηριστικό κάθε ανθρώπου. Αναθρεμμένοι σ’ ένα κόσμο που κυριαρχείται από το σύνδρομο του προπατορικού αμαρτήματος, το βάρος τέθηκε στους ώμους μας πριν καν προλάβουμε να το καταλάβουμε. Δεν ήταν τόσο η δήλωση του καθ’ αυτή, όσο οι συμπεριφορές και οι κάθε είδους χειρισμοί που δεχτήκαμε -και συνεχίζουμε να δεχόμαστε. Όταν όλοι οι παράγοντες της ψυχολογικής μας ζωής -γονείς, εκπαιδευτές, φίλοι- είναι βαθιά διαποτισμένοι από ένα θεμελιώδες αίσθημα αναξιότητας, η φυσική συνέπεια είναι να επηρεαστούμε ανάλογα. Αν σ’ αυτό προσθέσουμε το κύριο γνώρισμα του πολιτισμού μας, την πίστη στην ανωτερότητα του ατόμου και την αξία της ατομικής πρωτοβουλίας και προσπάθειας, έχουμε όλο το σκηνικό για μια απόλυτα σχιζοφρενική σταδιοδρομία και μια γεμάτη συγκρούσεις εσωτερική ζωή. Γιατί, όταν το περιβάλλον μας τροφοδοτεί με αντιφατικά μηνύματα, είναι απόλυτα φυσικό να μην ξέρουμε τι αληθινά είμαστε, τι θέλουμε, ή τι πρέπει να γίνουμε.

Ακόμη και ιδέες ή στάσεις που αναπτύσσονται στα πλαίσια μιας πιο φιλελεύθερης και ολιστικής οπτικής, πολύ δύσκολα είναι απαλλαγμένες από κάποια μορφή “πνευματικού πουριτανισμού”. Αν πάμε ένα βήμα πιο δίπλα, θα πέσουμε πάνω στο τεράστιο θέμα του “πνευματικού υλισμού”, το οποίο όμως δεν είναι του παρόντος. Το σημαντικό είναι να δούμε ότι πολύ βαθιά μέσα μας έχει εδραιωθεί και συνεχίζεται να θρέφεται, μια πεποίθηση ουσιαστικής αναξιότητας του εαυτού μας. Πώς συνδιαλεγόμαστε μ’ αυτόν τον αδυσώπητο εσωτερικό κριτή;

Ευτυχώς υπάρχουν κάποιοι τρόποι που έχουμε στη διάθεση μας, και κατά συνέπεια εξαρτάται από τη δική μας διάθεση το αν και πόσο θα τους αξιοποιήσουμε. Το κύριο χαρακτηριστικό όλων, είναι η αλλαγή της στάσης που παίρνουμε απέναντι σ’ όλες τις σκέψεις και τα αισθήματα που βεβαιώνουν για την αναξιότητα μας. Το να μπορούμε να τα παρατηρούμε χωρίς να τα πολεμούμε ή να τα παραδεχόμαστε ή να τα αποφεύγουμε, βοηθάει στο να τα κάνει να διαλυθούν από μόνα τους. Όταν πάψουμε να τα τροφοδοτούμε με την αντίδραση ή την ταύτιση μαζί τους, ατροφούν και πεθαίνουν.

Πρακτικά, αρχίζουμε να παίρνουμε αυτή τη στάση όταν επιτρέπουμε στις σκέψεις και τα αισθήματα να μένουν μαζί μας, χωρίς να προσπαθούμε να τα διώξουμε μακριά. Δεν είναι ούτε ευχάριστο ούτε εύκολο. Είναι σαν να προσπαθούμε να συμβιώσουμε με ένα τέρας, έναν δαίμονα, ή ότι άλλο μπορεί να είναι τόσο τρομακτικό και απεχθές. Κάνοντας το όμως, κάτι αλλάζει. Ίσως ακούγεται πολύ καλό για να είναι αληθινό, αλλά το τέρας γίνεται ένα γλυκό κατοικίδιο που μας γλύφει τα χέρια, ο δαίμονας μετασχηματίζεται σε άγγελο. Πρόκειται για μια πραγματικότητα που δεν χρειάζεται να γίνει πιστευτή, αλλά που πρέπει να βιωθεί απ’ τον καθέναν προσωπικά.

Πίσω φυσικά απ’ όλα αυτά τα αισθήματα και τις σκέψεις αναξιότητας, θα μπορέσουμε να δούμε ότι κρύβεται θυμός, επιθυμία και φόβος. Είναι όλα εκεί και περιμένουν τη δική μας συμπονετική και γεμάτη αποδοχή στάση, προκειμένου να μετασχηματιστούν και να ενσωματωθούν στο ενεργειακό δυναμικό της ύπαρξης μας. Όσο παραμένουν χωρίς αποδοχή και κατανόηση, παραμένουν διαχωρισμένα και επιτείνουν την εσωτερική διάσπαση.

Η μεγάλη εργασία της επιστροφής στην αρχική Ενότητα, είναι η εργασία που έχουμε να κάνουμε στον ίδιο μας τον εαυτό, με όλα τα κομμάτια που έχουν διαχωριστεί, που έχουν απωθηθεί στο σκοτάδι, που έχουν γίνει οι δαίμονες του εσωτερικού μας σύμπαντος. Δεν υπάρχει πνευματική εργασία χωρίς το αγκάλιασμα που μετασχηματίζει και ενοποιεί τον εσωτερικό μας κόσμο. Ούτε συνιστά πνευματική εργασία η προσπάθεια για βελτίωση, για ανάπτυξη, για περισσότερη τελειότητα. Είμαστε ήδη τέλειοι, αρκεί να μπορέσουμε να αποδεχτούμε και να αγκαλιάσουμε τα κομμάτια μας εκείνα που νοιώθουν μικρά, αδύναμα, ατελή.

Καθώς αλλάζουμε τη στάση μας προς τις κινήσεις που εμφανίζονται μέσα μας, αρχίζουμε να νοιώθουμε την έμφυτη ποιότητα μας, την “βασική μας καλοσύνη” όπως έλεγε ο Chogyam Trungpa. Αρχίζουμε να βιώνουμε την αξία μας και να συνειδητοποιούμε το αναφαίρετο δικαίωμα μας να υπάρχουμε, έτσι απλά, χωρίς να είμαστε κάτι το σπουδαίο και το εξαιρετικό. Δεν χρειαζόμαστε την επιβεβαίωση ή την επιδοκιμασία κανενός, και ούτε χρωστάμε απολογία σε κανέναν. Ξέρουμε μέσα στο μεδούλι των κοκάλων μας, ότι η αληθινή μας φύση είναι καλοσύνη και συμπόνια, και ότι κανείς δεν μπορεί να μας την αφαιρέσει ή να την εμποδίσει να είναι εκεί.

Για μια ακόμη φορά βλέπουμε τη σοφία της ύπαρξης. Ότι και να κάνουμε, όσο κι αν προσπαθήσουμε να αποφύγουμε ή να αρνηθούμε αυτό που είμαστε, τελικά είμαστε καταδικασμένοι να “επιστρέψουμε σπίτι”. Όλες οι αρνητικότητες και οι δυσκολίες που εμφανίζονται γύρω μας και μέσα μας, δείχνουν στην ίδια κατεύθυνση. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να γυρίσουμε το κεφάλι και να κοιτάξουμε, να πάψουμε να κρατάμε τα μάτια κλειστά ή να κοιτάμε αλλού. Όταν το κάνουμε, τα πάντα γίνονται υλικό για άλεσμα, τα πάντα μπορούν να δουλευτούν. Μέσα απ’ αυτή την οπτική, το βασανιστικό αίσθημα προσωπικής ανεπάρκειας είναι συγχρόνως ο δρόμος που οδηγεί στην ουσία της ύπαρξης, εκεί που το αίσθημα της εσωτερικής επάρκειας είναι η μόνη αλήθεια που κυριαρχεί.
Ted Bakalis

http://www.open-mind.name

Η συμβουλευτική ΖΕΝ είναι μια δυναμική και μοναδική σύνθεση της άχρονης σοφίας του ΖΕΝ και των τεχνικών και ενοράσεων της Δυτικής ψυχοθεραπείας. Στόχος της είναι να βοηθήσει το άτομο να συνειδητοποιήσει την αλήθεια της ύπαρξής του, ενώ ταυτόχρονα διερευνά τις ιστορίες και τα σενάρια του νου, τα οποία του γεννούν τόσο πολύ ψυχικό πόνο.
Όπως η ίδια η φιλοσοφία του ΖΕΝ, έτσι και η συμβουλευτική ΖΕΝ βασίζεται στη συνειδητοποίηση ότι η πηγή της αληθινής θεραπείας και η οριστική επίλυση όλων των προβλημάτων βρίσκεται στην αναγνώριση του αληθινού μας εαυτού. Όταν δούμε ποιοι αληθινά είμαστε, πέρα απ’ όλες τις ιστορίες και τους προγραμματισμούς, τα προβλήματά μας αρχίζουν να χαλαρώνουν το σφίξιμό τους και αρχίζουμε εντελώς φυσικά να νοιώθουμε περισσότερη χαρά, γαλήνη και αγάπη στη ζωή μας.
Η εργασία μας συνίσταται στο να καταφέρουμε να δούμε την αληθινή μας φύση, επικεντρωνόμενοι στην ενυπάρχουσα αγνότητα και ελευθερία μέσα μας, στη σιωπηλή συνειδητή παρουσία πέρα από το νου. Συγχρόνως, ασχολούμαστε με τα προβλήματα της προσωπικότητας καλωσορίζοντας και διερευνώντας την εμπειρία μας έτσι ακριβώς όπως είναι, συμπεριλαμβανομένων των δύσκολων συναισθημάτων και καταστάσεων του νου.
Επίσης, η αφοσίωση στην αλήθεια μάς κινεί αναπόφευκτα να διερευνήσουμε και να αμφισβητήσουμε τις αρνητικές ιστορίες και πεποιθήσεις που βρίσκονται στη βάση της προσωπικής μας δυστυχίας. Καθώς το φως της επίγνωσης φωτίζει τους ασυνείδητους προγραμματισμούς που μας περιορίζουν, ανοιγόμαστε με φυσικό τρόπο προς όλο και περισσότερη επίγνωση, διαύγεια, ελευθερία και αγάπη.
Συχνά οι πεποιθήσεις και οι ιστορίες που αναδύονται φανερώνουν βαθύτερα συναισθήματα τα οποία μπορεί να μοιάζουν απειλητικά, όπως ο φόβος, η θλίψη, η ντροπή, ο θυμός, η μοναξιά, ή η ανασφάλεια. Καθώς ανοιγόμαστε απαλά και με πολύ ευαισθησία σ’ αυτά τα συναισθήματα υπό το φως της επίγνωσής μας, τείνουν να απελευθερωθούν με φυσικό τρόπο, παρέχοντάς μας περισσότερη διαθέσιμη ενέργεια για μια ζωή γεμάτη χαρά και αυθορμητισμό.
Το κύριο εργαλείο για όλη αυτή τη συνειδητή διεργασία είναι η εργασία με τις υπο-προσωπικότητες με τη μέθοδο Inner Voices. Όλες οι διαφορετικές πλευρές του εαυτού γίνονται αποδεκτές από τον Παρατηρητή εαυτό. Οι πρωταρχικές δυιστικές πλευρές της προσωπικότητας, οι απαρνημένες δυιστικές πλευρές – η σκιά – και οι μη-δυιστικές πλευρές – οι όψεις της ουσίας μας – μπορούν να μιλήσουν, να εκφραστούν και να ακουστούν με αποδοχή και ενσυναίσθηση.
Η συμβουλευτική ΖΕΝ είναι μοναδική στο να πραγματοποιεί ταυτόχρονα ψυχολογική και πνευματική εργασία, επιτρέποντας σε όλα τα ψυχολογικά κομμάτια να εκφραστούν καλλιεργώντας ταυτόχρονα την επίγνωση, το πνευματικό στοιχείο μέσα μας.
Η συμβουλευτική ΖΕΝ γίνεται και μέσω τηλεφώνου ή διαδικτύου, γιατί η απόσταση δεν πρέπει και δεν μπορεί να είναι ουσιαστικό εμπόδιο στην ανάγκη του ατόμου για ανακούφιση και για εμβάθυνση στη γνώση του εαυτού του.

Πληροφορίες για τις συνεδρίες συμβουλευτικής ΖΕΝ
tedbak@hotmail.com κιν. 6945497405